De regen tikte tegen het dak.
De wind had vrij spel rond het huis en bonste er bij elke vlaag tegenaan.
Wanneer je naar buiten keek zag je al veel kleurige bladeren op de grond liggen. De grond vertrapt door de vele voetstappen die de man al buiten had gezet.
Nu zat de man binnen.
Verzonken in zn eigen wereld.

Zijn gedachten gingen terug naar die ene dag. Hij had haar ontmoet die dag. Bij elke opmerking van haar ging zijn hart sneller kloppen. Hij was betoverd door de blik in haar ogen.
Nu keek hij voor zich uit en liet elke herinnering aan haar voorbij gaan.

Weer ging zijn hart sneller kloppen bij de gedachte aan haar. Ze hadden die dag kunnen praten over moeilijkheden. Over geliefden van elkaar. En ondertussen voelde ze zich allebei compleet op hun gemak merkte hij op.

Verlangend keek hij naar de regendruppels op het raam. Vandaag zou ze weer komen. Het zou zijn alsof de zon weer zou schijnen in zn eenzame huisje. Zag hij daar het licht van haar auto door de regen heenkomen?

Hij stond moeizaam op. Zn knieen deden zeer. Maar voetje voor voetje bereikte hij het raam.
Het gordijn naast het raam was oud geworden in de jaren dat hij hier woonde. Daar had hij nu geen oog voor. De auto kwam dichterbij.

Na een minuutje zo te hebben gestaan kon hij ontdekken wie er achter het stuur zat. Hij zag met zijn oude ogen dat er een vrouw zat. Verheugd sprong zn hart weer op.

De vrouw had lang donker haar. Ze was niet de slankste maar dat vond hij toch niet het ideaalbeeld. Hij wist dat hij weer verzonken zou zijn in haar prachtige lach. In haar ogen die straalden als ze tegen hem sprak.

Ze stapte uit en rende door de regen naar zn voordeur. Een lach bereikte zn gezicht toen hij haar zag rennen. Ze zwaaide. Voetje voor voetje ging hij naar de voordeur. Hij had haast om de deur voor haar open te doen.

Zijn haast werd beloond. Toen hij de deur opentrok gaf ze hem haar prachtige lach. Meteen was hij weer als was in haar handen. Ze zei dat hij maar lekker moest gaan zitten en vroeg hem hoe het ging. Ze ging aan het werk. Rustig ging hij verder met zn verhaal dat de vorige keer niet af was. Ze luisterde naar hem. Dat maakte dat er weer een warm gevoel door zn hart kroop.

Ze kwam thuis met een mooi boek in haar handen.
Ik moest voorlezen wat er stond en zij zou zeggen wat ik moest opschrijven.

Naam:…..
School:…..
Klas:….
Enz…

We kwamen bij de vragen die wat meer vroegen:
Lievelingsdier: Kuikentjes
Welke muziek ze leuk vond om te luisteren: K3
Waar ze fan van was: K3
Wat ze later wou worden later: K3 meisje
Dit vond ze echt stom: witte, zwarte, grijze en bruine dingen

Toen kwam de vraag wat haar grootste wens voor de toekomst is.
Ze vroeg me wat deze vraag betekende.
Ik legde het uit wat toekomst inhield en wat wensen inhoud.
Nog steeds begreep ze het niet helemaal en ik kwam met voorbeelden.
Bij elk voorbeeld gingen haar ogen meer glimmen. 
Iedere keer snakte ze eventjes naar adem en werden haar ogen groter.
Ze ging begrijpen dat wensen inhield dat de sky the limit nog niet eens was!
Het uiteindelijke resultaat was:
In de achtbaan gaan en een keertje vliegen in een vliegtuig!

Ik kijk om me heen en zie een menigte mensen om me heen staan.
Iedereen is gericht op iets voor ons, op zichzelf maar bovenal op God.
Samen staan we te dansen en te springen.
In de maat met duizenden tegelijk.
Je houdt elkaar vast in het ritme.

De armen gaan zo nu en dan omhoog.
De muziek dendert door je lichaam.
Je wordt meegevoerd in de muziek en aanbidding.

Ik mocht leren over de schoonheid van het woord Orthodoxie.
Dat het goed is om alles te onderzoeken maar toch ook vertrouwen te hebben.
Dat je eerlijk kijkt naar onze voorouders die met sommige zelfde problemen zaten.
En dat je soms maar loyaal moet zijn aan traditie en mensen en je bij sommige dingen moet neerleggen.

Ik richt mijn hart op God. Ik weet dat hij aanwezig is want dat heeft Hij belooft.
'Waar twee of meer in Zijn Naam bijeen zijn, daar zal ik in hun midden zijn.'
De menigte mensen laat me een glimp zien van het eeuwig leven.
Ik geloof dat we over een onbepaalde tijd weer zo zullen staan te aanbidden met mond, hart en lichaam.

Afgezien van de aanwezigheid kan je ook vertrouwen weer op de liefde van mensen.
De begrijpende lachjes wanneer je even oogcontact hebt.
De blikken vol aanbidding gericht op de liefde van God.
En de goede gesprekken wanneer het even rustig is.

Zo een dag geeft je weer geloof, hoop en liefde.
Ik werd gevoed met kennis.
Gevoed met vreugde.
En gevoed met de wetenschap dat je niet er alleen voor staat.

Intens.
Vol verwachting.
In de kiem.

Innig.
Vol liefde.
Onderweg.

Indringend.
Vol emotie.
Zonder slot.

*19-03-07*

Soms kom je weleens mensen tegen in je leven die een bepaald licht uitstralen voor je gevoel.
Als een mot wordt je tot dat lichtje toegetrokken.
Wanneer je deze mensen beter leert kennen ga je ze ook soms een beetje begrijpen.
Je merkt zelf ook dat jijzelf voor je gevoel verlicht wordt door hun lichten.

Ik kom de laatste maanden veel nieuwe mensen tegen in mijn leven.
Bij veel van deze mensen kom ik lichtjes tegen.
Soms zie ik het in wijsheid van ze.
Soms in liefde.
Soms in belangstelling in andere mensen.
En in zoveel andere dingen.

Al smsend liep ik buiten op straat. Ik was druk in gesprek met een vriendin van me op die manier. Zij keek ondertussen een film. Al lopend bereikte ik een meertje. Er waren een paar mensen daar aanwezig. Twee meiden die gezellig aan het kletsen waren. Een man met een hond die steeds een tak in het water gooide en een gozer die niet zo goed wist wat hij moest doen. Met die laatste raakte ik in gesprek. Ik ging op een vlonder zitten. Na een paar keer heen en weer lopen kwam hij naast me zitten. Terwijl ik zat te smsen was hij rustig muziek aan het luisteren. We keken samen naar de man met de hond. Hij liet me weten dat hij heel veel zin had in het voetbal. Regelmatig kreeg hij het even te kwaad en moest dat even aan de hele wereld verkondigen door te schreeuwen: Holland! Ik lachtte hem hartelijk uit.

De meiden die aan het kletsen waren verdwenen. De man met hond hield ons goed in de gaten en vroeg over het water een paar dingen aan die jongen. Die jongen zei me dat ik op hem moest wachten. Hij rende naar de man toe en over het water kon ik ze horen praten. De man vroeg of wij elkaar kenden. Ik schudde lachend mijn hoofd. 'Holland!' Na een paar minuten zag ik de jongen weer naar me toe komen. Hij ging nu wat dichter naast me zitten en begon sterke verhalen te vertellen. Over grote vissen die in het meer zaten, over dat hij in Spanje was geweest en over kattekwaad uit het verleden. Wel zei hij erbij dat hij dat nu niet meer deed. Ik geloofde hem niet. 'Holland!'

We gingen samen naar zijn muziek luisteren. Wat er op zn ipod stond beviel me best. Dat hij zo luidruchtig was merkte ik, daar kon hij niks aan doen. 'Holland!'
Het was gezellig. De zon ging langzaam onder. De straatlantaarntjes gingen aan. We verhuisden naar een plekje iets verder weg van het water. Hij zou me wel beschermen tegen de muggen. 'Holland!'
Hij vertelde dat hij Feyenoorder was. Hij vroeg me of ik Ajaxfan was. Ik zei een beetje aarzelend 'ja die vind ik wel leuk altijd.' Vol zelfvertrouwen keek ik hem spottend aan en vroeg: 'Wat, ga je me nu in elkaar slaan?' Hij barstte in hard lachen uit. Hij beloofde me dat hij mij nooit in elkaar zou slaan.
Hij zei dat hij me een hele leuke meid vond en dat ik grappig was. Ik bedankte hem.

Het werd langzaam steeds donkerder. Iedere keer toen we een nieuw nummer op zn ipod uitzochten zeiden we dat dit het laatste nummer was. Lachend constateerden we dat er veel leuke nummers op stonden om zo samen te luisteren.
Ik hakte de knoop door en zei dat ik nu xe9cht ging. We stonden op. Liepen nog even langs het water 'Holland!' en begluurden met zijn zaklamp wat kikkervisjes. Hij liep een stukje met me op. Nam afscheid van me met drie kussen op mijn wang en schoot de struiken in. Iets verderop zagen we elkaar nog even tussen de struiken door 'Holland!'

De volgende dag zag ik hem weer na de wedstrijd. Hij begroette me 'Holland!' en wou dat ik bij hem kwam. We hebben even gekletst en ik ging er na een poosje weer vandoor. 'Holland!' Holland had de wedstrijd gewonnen. Hij was helemaal blij. Ik droop af. 'Holland!'

Vol opwinding kwam ik samen met B en N aan op het terein waar we de dag zouden vertoeven. De zon scheen al erg hard en ik stond te trappelen van ongeduld om de band te zien waar ik voor was gekomen.

De opening van de dag ging voorbij en na een zanger kwam de band waar ik voor kwam. Leeland kwam het podium op. Ik heb de longen uit mijn lijf gegild bij hun optreden moet ik je bekennen.
Ik merkte dat ze live misschien zelfs nog beter zijn dan op de drie CD's die ik hier heb liggen.

Maar hierna gebeurde het.

Kees Kraayenoord kwam het podium op en vroeg ons elkaars handen vast te houden. Ik had N. vast en een wildvreemd meisje. Kees legde ons uit dat je op deze manier door God gebruikt kon worden om Zijn handen te zijn hier op aarde. Ik kneep in haar hand. Zij kneep terug.

Na Kees kwam Joke met een prachtig nummer en hierna hield Tiemen een praatje. Het ging over Zacheus in de boom die de boom uit moest komen. Ik heb nooit geweten dat Zacheus 'onschuldige' betekende! Jezus riep hem dus als onschuldige aan. Die tollenaar, vol zonden, was in Jezus' ogen onschuldig.
Tiemen ging verder. Hij vertelde beeldend dat Jezus hier bij ons was. Dat hij naar mijn vak liep, naar mijn rij en voor het plekje waar ik zat stil bleef staan. Hij sprak me aan met: 'onschuldige sta op voor me.'

Ik kon niet anders dan opstaan. Terwijl ik Tiemen hoorde snikken brak het bij mij los. Ik snikte het uit. Jezus zag me als onschuldig! Voor mijn gevoel stond ik best lang daar in mijn uppie te snikken. Ineens voelde ik een arm om me heen. Die trok me tegen dat lichaam aan. Ik huilde harder. Ik had geen idee van wie deze schouder was. Voor mij was het de schouder van Jezus. Ik gluurde omhoog naar het gezicht en in mijn tranen werd ik verblind en dacht dat het een oude vriendin was. Dat ik zo hard kon huilen wist ik niet. Jezus hield van me.

Tiemen was ondertussen klaar met zijn praatje. Langzaam werd ik rustiger. Ze draaide zich om naar haar vriend om wat drinken voor me te pakken. Een andere jongen, waar ik eerder mee had gekletst, kwam razendsnel in actie en gaf het flesje aan me. Ik zag ook in zijn ogen de liefde van Jezus weerspiegeld.
Zij en ik gingen op de grond zitten en bleven even praten over wat me was overkomen. We stelden ons voor. Ze heette L. en was daar dus met haar vriend. Ze is net als ik gelovig opgevoed waar we allebei heel blij mee waren. Ze vroeg me of ik al bewust voor God had gekozen. Ja, was mijn antwoord op die vraag. Ik legde uit dat het me gewoon echt overviel dat Jezus' me zo zag. Ik heb het altijd geweten maar ik denk dat God gewoon heel hard bezig met me was.

Na zo even doorgepraat te hebben moest ik er vandoor. Ik moest mijn mascara opnieuw opbrengen want ik zou de band ontmoeten waar ik eigenlijk voor was gekomen. Ze grapte nog dat ik de volgende keer maar watervaste mascara op moest doen!

Ik was daar gekomen voor die band. God had andere plannen met me. Later op de avond was Hij weer zo bezig met me kan ik vertellen. Leunend op de schouder van M. mijn nichtje, liep ik toen het afgelopen was als een hoopje ellende naar buiten. Ik wist dat God nog niet klaar was met me. En ik merk dat Hij nog steeds bezig is..

Dansend ga ik de weg die voor me ligt.
Mijn rok zwiert rond.
Mijn lach bereikt mijn ogen.
Met mijn hart probeer ik te leven.

De woorden dansen over mijn lippen.
In een gesprek stralen mijn ogen.
Ze tonen mijn liefde.
Ik probeer mijn hart te laten zien.

Dansend loop ik verder.
De zon laat mijn wapperende haren glansen.
Ze schijnt fel in mijn ogen.
Ze schijnt door naar mijn hart.

Wanneer je weg loopt.
Somber en alleen.
Dans ik verder.

Ik dans op de weg die ik ga.
Mijn rok zwiert rond.
Mijn lach bereikt mijn ogen.
Met mijn hart probeer ik te leven.

In je leven zijn er momenten dat alles wegvalt.
Je weet niet meer wat je moet doen.
De mensen om je heen geven verschillende signalen af.
Wanneer je je tot God keert kan je het gevoel hebben dat ook Hij niet antwoord geeft.

In je hart is er al wel iets duidelijk.
Je weet wat het belangrijkste is in je leven.
Je moet op dat moment eens luisteren wat dat kloppende hart je vertelt.

Het zijn momenten dat je je hart moet volgen geloof ik.
Wanneer je niet op weg gaat zal je je leven lang spijt hebben.
De vraag zal in je blijven opwellen: ‘wat als ik het wel had gedaan?’

Trillend ga je op weg naar het pad die je hart zegt dat het moet.
God geeft je altijd nog een kans geloof ik. Ook hier op aarde.
Hoe hard je bent gekwetst of hebt mensen hebt gekwetst.

Je zal een tweede kans krijgen.
Je zal het uit kunnen praten met God aan beide zijden.
Je zal nog steeds liefde kunnen ontvangen van anderen.
Je zal nog steeds dezelfde kunnen zijn.
Wacht niet te lang.
You’re still the one.

Ik smelt wanneer ze weer eens op mijn deur klopt.
Met een liefdevolle stem vraag ik wie er is.
Vol opwinding vertelt ze het me.
Ze mag binnen komen.

Een pretlichtje verschijnt in haar ogen als ze me aankijkt.
Ze vindt het bijzonder om bij mij te zijn.
Ik vind het bijzonder dat ze bij mij wil zijn.
In mijn ogen verschijnt hetzelfde pretlichtje.

Ik ga verder waar ik mee bezig was.
Zij vindt haar eigen plekje op mijn kamer.
Heerlijk geniet ze van de rust die hier is.

Ze heeft niet eens door dat ik naar haar kijk.
Ze heeft niet eens door dat ik zo van haar geniet.

Ze weet dat ze bij mij terecht kan als het nodig is.
Ze weet dat ze hier heerlijk haar eigen gang kan gaan.
Ze kan zichzelf bij me zijn merk ik.

Ik geniet er van om op deze manier haar tante zijn.
Ik geniet er van dat ze me zo goed kent om me te vertrouwen.
Ik houd van haar enthousiasme door gewoon naar me toe te komen.
Ik houd van haar zoals ze is.